آمار بازدید

3/20/2019 9:07:44 PM;

آشنایی با تای چی و چی کونگ 2

درسال1200 میلادی ((چانگ سانگ فنگ)) که راهب تائوایست بود معبدی در کوه های ووتانگ بناکردتمرکز سیستم ووتانگ ازابتدابرنیروی درون وخودپروری قرارداشت به همین دلیل چینیان تایی چی را مکتبی درونی معرفی کرده اندتاآن راازهنررزمی شائولین جداکرده باشند. چن سان فنگ اصل غلبه نرمی بر سختی را کشف نمود و نقطه عطفی در روند شکل گیری هنر تای چی چوان به وجود آورد. اگرچه منشأ الهامات مربوط به تای چی چوان می تواند از طبیعت- مثلاً مشاهده حیوانات – باشد ولی سرچشمه حقیقی انرژی نهفته در آن، نیرویی است که کاملاً در درون وجود دارد. گفته شده چانگ سان فنگ در یک نیم روز در حالی که در منزل مشغول مراقبه بود، صدایی غیرعادی از حیاط شنیده از پنجره به پایین نگاه کرد: ماری دید که سر بلند کرده و با فش فش خود درنایی را که بر بالای شاخه ایی بود به مبارزه می طلبد؛ درنا از درخت به پایین پرید و با منقار شمشیر مانندش به مار حمله کرد. ولی مار سرش را کنار کشید. با دمش به گردن درنا حمله نمود. درنا برای دفاع از گردنش از بال راست خود استفاده کرد. سپس مار به سوی پاهای درنا جهید. درنا پای چپ خود را بلند کرد و بال چپ خود را پایین آورد تا با مهاجم ستیز نماید. پرنده مرتباً با نوک حمله می کرد ولی قادر به وارد آوردن یک ضربه قاطع نبود. مار پیچ و تاب می خورد و همیشه دور از دسترس بود. پس از مدتی درنا خسته از مبارزه به بالای درخت باز پرید و مار به سوراخ درون تنه درخت خزید. هر دو در پی آماده شدن برای رویارویی روز بعد به استراحت پرداختند. چانگ سان فنگ از پنجره خود هر روز به مشاهده این مبارزه می پرداخت و از همین جا بود که ارزش «تسلیم پذیری» در مقابل نیرو را دریافت. در نبرد مار و درنا، او شکل زنده این اصل آی چینگ را دید که: «قاهر به مقهور تبدیل می شود و مقهور به قاهر تغییر می یابد». او این آموزه را به خاطر آورد که: «چه چیزی از آب تسلیم تر است؟ با این همه او باز می گردد تا سنگ را بساید». استاد بزرگ، درنا و مار، وحوش، ابرها، آب و درختانی که درمقابل باد خم می شوند را مطالعه کرد. او این حرکات طبیعی را به صورت رموزیک سیسم ورزشی، طراحی وتنظیم نمود. از عمل درنا، حرکت «درنای سفید بال می گسترد» را ابداع کرد و از عمل مار، حرکت «مار به پایین می خزد» را پدید آورد. چانگ با ابداع سایر حرکات با توجه به مشاهدات خویش، هنرهای رزمی شائولین را نیز با ایده مراقبه چینی تلفیق نمود. چانگ سان فنگ تجربیات خویش را در معبد ابرهای سفید در کوه غربی پکن به شاگردان خود آموزش داد. او مدرسه ای دیگر برای تای چی چوان و سایر ورزش ها در استان هوپی[1] در کوه دو تانگ تأسیس نمود. این همان مکتب ووتانگ بود که صدها سال در ضدیت با مکتب شائولین قرار داشت. درگذر سال هامکاتبی به وجود آمد که که عناصری ازتایی چی وهنررزمی شائولین راتلفیق کرده است امروزه آن هارا به نام((هسینگ –آی))یامکتب فرم وذهن و((پاکوا)) یا هنررزمی هشت نموداری می شناسند. به تدریج مکتب تایی چی میان مردم محبوبیت خاصی یافت واستادان تایی چی رامظهر خرد می نامیدند.تایی چی بر قواعد رفتاری بشری مانند مهربانی وفاداری به والدین و... استوار بود؛جنبه رزمی تای چی نیز با توجه به همین اهداف آموزش داده می شد هسته تایی چی که هماهنگی جسم وذهن بود ازطبیعت الهام گرفته بود همین موجب تمایز وقدرتمندی ((تایی چی چوان))ازدیگر هنرهای رزمی بود. نام های خانوادگی به سبک های گوناگون تایی چی که درخانواده ها به میراث مانده بود ارتباط داشتند مثل:چینگ، وو ویانگ اما همگی ازاصول کهن تایی چی الهام گرفته اند. استاد یانگ لوچانگ بانی سبک خانوادگی یانگ بود. yang lu chan واژه تای چی چوان ازدوقسمت تشکیل شده است :1- تای چی به معنای «نهایت برتر» و «چوان» نیز به معنای مشت، جنگیدن و یا روش. این رشته رزمی به دلیل حرکات آهسته آن به هنگام تمرین نسبت به دیگر روش ها مشخص و متمایز گردیده است. به تای چی چوان، شی شان شی یا[2]: استقرار، می ای چوان یا[3]: سکانس نرم و مشت بلند نیز می گویند. عبارت تای چی چوان از چینی به معنای «مشت زنی بزرگ و رایج» ترجمه شده است و مبنی بر متعادل بودن یین (yin) و یانگ(yang) در بدن و ذهن بوده است (اتحاد بین نیروهای مثبت و منفی). سبک های مختلفی از تای چی چوان وجود دارند. سبک یانگ[4] از مکتب چن[5] مشتق شده، نفوذ عظیم در جامعه کنونی چین دارد و محبوب ترین سبک در چین و خارج از آن می باشد. سبک وو[6] در سال 1920 از بطن مکتب یانگ تحول یافت، این سبک بیشتر در هنگ کنگ محبوبیت دارد. سبک دیگری به نام سون[7] توسط سون مو تانگ استاد فرم های سبملیک موجودیت یافت و امروزه محبوبیت چندانی ندارد. از آن جا که تای چی چوان خود بخش بسیار مهم، ارزشمند و جدایی ناپذیر از دانش گسترده چی کونگ محسوب می شود و با چی کونگ دارای ارتباط تنگاتنگ است، دراین جا به معرفی مختصر دانش چی کونگ می پردازیم: چی گونگ چی کونگ[8] جزئی ارزشمند از سبک سنتی چینی[9] است که از زمان های بسیار دور منشأ گرفته و متشکل از دو واژه مستقل است: 1) چی¥ انرژی بیو الکترومغناطیسی است که در کانال ها و خط سیرهای انرژی در بدن کلیه موجودات زنده جاری و مسئولیت حفظ سلامت و عملکرد ارگان ها را عهده دار می باشد. شایان ذکر است که تحقیقات عملی انجام شده در کشورهای مختلف به ویژه ایالات متحده فرانسه، چین، ژاپن بر وجود این انرژی، کانال ها و خط سیرها در بدن موجودات زنده را صحه گزارده است. 2) کونگ: به جای کونگ فو به کار می رود و به مفهوم انرژی – زمان است. منظور از این واژه هر گونه مطالعه، تمرین و یا اقدامی است که لازمه آن صرف مقدار قابل توجهی وقت وانرژی می باشد. بنابراین چی کونگ را می توان به شرح زیر تعریف نمود: «چی کونگ واکنشی است که به مطالعه و بررسی میدان انرژی (بیو الکترومغناطیسی) در بدن انسان می پردازد و کسب مهارت و تسلط در آن به صرف وقت و انرژی نیاز دارد. پرداختن به این علائم تأثیرات سودمند بی شماری را به ارمغان می آورد که پیشگیری و درمان بیماری ها، تقویت بنیه، ممانعت از پیری زودرس و طولانی ساختن عمر از عمده ترین آن هاست. این دانش در عین حال هنرهای زیبا و ظریف محسوب می شود و با سایر رشته های علمی از قبیل طب سوزنی، ماساژ، هنرهای رزمی، بدن سازی، روان شناسی و هم چنین هنرهای زیبا از جمله: تئاتر، موسیقی تا پرورش نیروها و استعداد درونی و نیز رشد جسمی در ارتباط است. یافته های جدید علمی به ویژه در قلمرو فیزیک معاصر، اصول و مبانی موجود در این هنر را کاملاً تأثیر نموده است. چی کونگ و تای چی چوان، سیستم های تمرینی خاصی را جهت حفظ و ارتقای سطح تندرستی (هم در زمینه خوددرمانی و هم در بعد دگردرمانی)، افزایش قابلیت های رزمی، رشد و تعالی معنوی ارائه می نماید. تمرینات چی کونگ دارای دو شاخه اصلی می باشد: یک شاخه جنبه کاربردی رزمی داشته و شاخه دیگر که تمرین های چی کونگ اصیل را دربر می گیرد، برای دست یابی به سلاکتی، طولانی ساختن عمر و پیشرفت های روحی- معنوی به کار می رود. رایج ترین روش های مطرح در چی کونگ اصیل، تمرین های یوئی جین جیینگ راهب تامو[10] و نیز با دوان جین[11]، یا هشت قطعه زربفت را شامل می شوند. از متداول ترین روش های رزمی مطرح در چی کونگ می توان به تای چوان، هسیتگ ئی[12] و پاکوا[13] اشاره نمود. [1] -Hu-pei [2] -Shin Shan Shih [3] -Mei Chian [4] -Yang [5] -chen [6] -Wu [7] -sun [8] -(Quing) chi kung [9] -Traditional Chinese medicine [10] -Yo Yi Gin Ching [11] - Ba Duan Gin [12] -Hising Yi [13] -(Pa-Kua)